Κάπως έτσι ολοκληρώθηκα σαν IT


Wind και μη χειρότερα (σεντόνι)

Κάτι μου έλεγε πως δεν έπρεπε να κλείσω το blog και να που είχα δίκιο.

Έρχεται λοιπόν μια μέρα που βλέπεις τους λογαριασμούς και αποφασίζεις πως πρέπει να κάνεις κάτι για να μειώσεις λίγο ή πολύ τα έξοδα. Μεταξύ άλλων λοιπόν, αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι και για την τηλεφωνία και το internet στο σπίτι γιατί ο ΟΤΕ ήταν αρκετά τσουχτερός, άσε που μας θεωρούσε δεδομένους γιατί δε μας είχε πάρει ποτέ να μας κάνει μια προσφορά όπως κάνουν όλοι οι υπόλοιποι πάροχοι.

Μετά από έρευνα αγοράς καταλήξαμε ότι μας συμφέρει μια προσφορά που είχε η Wind εκείνο τον καιρό και ξεκινήσαμε τις διαδικασίες για τη φορητότητα. Αυτό ήταν κάτι που ενόχλησε τον ΟΤΕ και άρχισε να παίρνει 2 και 3 φορές τη μέρα τηλέφωνο με προσφορές και παρακάλια. Όμως αφενός οι προσφορές ήταν μακρυά από αυτή της Wind και αφετέρου θεωρήσαμε πως είναι απαράδεκτο το γεγονός ότι θυμήθηκαν τώρα που φεύγουμε να μας κάνουν μια προσφορά ενώ τόσα χρόνια δε μας έδιναν σημασία. Η απάντησή τους ήταν κάτι μασημένα μα-μου-σου-του.

Ολοκληρώνουμε λοιπόν τα διαδικαστικά της φορητότητας, λαμβάνουμε το sms από τη wind για το πότε θα γίνει η ενεργοποίηση και περιμένουμε. Φτάνει η μέρα της ενεργοποίησης αλλά τίποτα. Περνάει μια, τίποτα. Περνάνε 3-4 τίποτα. Καλούμε και μας λένε ότι κάποιο τεχνικό πρόβλημα υπάρχει με τον ΟΤΕ και πρέπει να τον καλέσουμε και να του ζητήσουμε να το λύσει. Πρέπει να καλέσουμε εμείς, ναι έτσι μας είπαν, άσε που δεν μπήκαν καν στον κόπο να μας ενημερώσουν για την καθυστέρηση αλλά περίμεναν τηλεφώνημα από μας. Καλούμε τον ΟΤΕ ο οποίος μας είπε πως από μέρους τους έχουν γίνει όλα αλλά η συγκεκριμένη αλλαγή πρέπει να ζητηθεί από τη Wind. Καλούμε τη Wind και μας λέει πως τελικά, έτσι είναι και θα το αναλάβουν και θα μας στείλουν νέο μήνυμα για την ενεργοποίηση της σύνδεσης. Είχαμε γίνει ήδη το μπαλάκι των παρόχων.

Πραγματικά, την επόμενη μέρα ή τη μεθεπόμενη μας στέλνουν νέο sms με τη νέα ημερομηνία ενεργοποίησης. Όμως σιγά μην ήταν τόσο απλό, σιγά μην τελείωνε εκεί η περιπέτεια. Το τηλέφωνο αφού έγινε η αλλαγή του παρόχου δούλευε μια χαρά αλλά από internet, τίποτα. Καλούμε στην τεχνική εξυπηρέτηση – στην οποία για να καταλήξεις να μιλάς με κάποιον πρέπει να έχει τεράστια αποθέματα υπομονής και ελεύθερου χρόνου – και όταν μετά από 1+ ώρα αναμονής καταφέραμε να μιλήσουμε με κάποιον και τελικά κατάλαβαν ότι δεν είναι κάποιο θέμα που λύνεται από το τηλέφωνο ανοίξανε μια βλάβη και με sms (τα sms αυτά για να είμαι δίκαιος δουλεύουν τέλεια) μας ενημέρωσαν πως το κοιτάνε. Φυσικά αν και πάλι δεν τους ενοχλήσεις σε ξεχνάνε. Χρειάζονται την πίεση, τη γουστάρουν.

To make a long story short που λέμε, γιατί έχουμε και δουλειές και γιατί αρκετή ζωή χάσαμε μ’αυτούς, μετά από αλλεπάλληλες καθυστερήσεις, επισκέψεις τεχνικών οι οποίοι ο ένας κατηγορούσε τον “αντίπαλο” πάροχο αλλά τελικά το δικό μας πρόβλημα παρέμενε, αποφάσισαν ότι είναι βλάβη στο κέντρο του ΟΤΕ και θα χρειαστεί παραπάνω μέρες για να λυθεί. Έχουμε περιμένει ήδη σχεδόν ένα μήνα στον οποίο φυσικά αν δεν είχαμε επιμείνει εμείς ακόμα θα ήμασταν στην αρχή αρχή της ιστορίας. Αξίζει να αναφέρω δε ότι για να καταφέρουμε να γίνει πάλι επίσκεψη τεχνικών του ΟΤΕ και της Wind βάλαμε deadline στην Wind πώς θα διακόπταμε άμεσα τη σύνδεση. Πράγμα που τελικά θα ζητήσουμε σήμερα μιας και όπως δείχνουν τα πράγματα δεν έχουν τη διάθεση να μας εξυπηρετήσουν.

Μια εξήγηση είναι ότι όλη αυτή η κατάσταση ξεκινάει από τον ΟΤΕ ο οποίος μάλλον θέλει στη χειρότερη να τιμωρήσει τον πελάτη που “προδίδει” την αγάπη που έχει αναπτυχθεί όλα αυτά τα χρόνια ή στην καλύτερη να καθυστερήσει τις διαδικασίες μπας και γλιτώσει τη φυγή του πελάτη, πράγμα που δυστυχώς κάποιες (μάλλον πολλές ώστε να έχει γίνει αυτό σύστημα) καταφέρνει. Από την άλλη η τσάτρα-πάτρα αντιμετώπιση των εναλλακτικών παρόχων είναι κάτι απαράδεκτο. Σου γίνονται τσιμπούρια τάζοντάς σου λαγούς με πετραχήλια για να σε αποκτήσουν αλλά μετά μην τον είδατε. Είναι να μη σε βάλουν στο χέρι. Και σε όλη αυτή τη διαδικασία αναρωτιέμαι (μη γελάσετε) πού βρίσκεται η ΕΕΤΤ· γιατί αφήνει αυτή την κατάσταση να διαιωνίζεται εις βάρος των καταναλωτών;

——

Και για να κλείσουμε το θέμα αφού μετά από 2 ακόμα επισκέψεις τεχνικών του ΟΤΕ και της Wind το θέμα επιτέλους (σχεδόν ένα μήνα μετά) λύθηκε, να πω πως για τη διακοπή συμβολαίου, που ζητήσαμε, μια γραμμής η οποία δεν είχε παίξει ποτέ, η Wind μας ζήτησε €160. Εκείνη τη στιγμή είναι που νιώθεις ότι σε έχουν βάλει στο χέρι· έχεις εγκλωβιστεί και πώς θα ξεμπλέξεις.

Και 2 συμβουλές:

1. Όταν έχετε βλάβη, για τις ημέρες που δεν έχετε ίντερνετ ή τηλέφωνο ή και τα 2 να ζητάτε πίστωση στον στο επόμενο λογαριασμό. Είναι τόσο απλό που δεν αξίζει να σας πιάνουν κορόιδα· και πιο δύσκολη να ήταν η διαδικασία πάλι δεν αξίζει να σας πιάνουν κορόιδα
2. Την αίτηση σύνδεσης να την κάνετε απευθείας στον πάροχο που τελικά επιλέξατε να κάνετε φορητότητα ή νέα σύνδεση και όχι στις ό,τι-να-ναι εταιρίες που σας καλούν εκ μέρους του με και-καλά προσφορές. Αυτό το λάθος κάναμε εμείς και ο μεσάζοντας μας χρέωσε €25 μεταφορικά (τα μισά για να φέρουν τα χαρτιά στο σπίτι για υπογραφές και τα άλλα μισά για να φέρουν ένα tablet δώρο – που δεν έχουν παρεμπιπτόντως φέρει ακόμα) λες και μεταφέρουν κάτι από τη Βραζιλία. Φυσικά όλες αυτές οι εταιρίες λειτουργούν με την ανοχή των παρόχων

Καλή σας τύχη


Οδηγός κακής διάθεσης

“Μην ανέβεις με το καρότσι” ακούστηκε η φωνή του οδηγού του λεωφορείου (Γραμμή 220 – Αφετηρία Άνω Ιλισίων – Δρομολόγιο 13:16 – Σάββατο 13 Απριλίου 2013). Στην αρχή δεν έδωσε κανένας σημασία. Όμως ο ηλικιωμένος, γύρω στα 90, αγνόησε τον οδηγό και επιβιβάστηκε στο λεωφορείο με το καροτσάκι του· ένα καρότσι λαϊκής, άδειο (όχι πως αν ήταν γεμάτο θα είχε διαφορά) και κλειστό, δεν ενοχλούσε κανέναν και δεν αποτελούσε κίνδυνο για κανέναν. Ο οδηγός συνέχισε να φωνάζει στον άνθρωπο να κατέβει από το λεωφορείο. Εκείνος συνέχισε να τον αγνοεί. Τότε κάποιοι επιβάτες αρχίσαμε να λέμε στον οδηγό ότι δεν ενοχλεί, το καρότσι είναι κλειστό και ότι είναι ντροπή να θέλει να κατεβάσει έναν άνθρωπο 90 χρόνων από το λεωφορείο και πώς θα πάει αυτός ο άνθρωπος εκεί που έχει να πάει· τα αυτονόητα δηλαδή. Ο οδηγός ανένδοτος, “αν δεν κατέβει, το λεωφορείο δε συνεχίζει. Ο κανονισμός απαγορεύει τα καρότσια και αν κάποιος από τους επιβάτες τον καταγγείλει θα βρει το μπελά του”. Και εκεί οι τόνοι ανέβηκαν και όσοι υποστηρίζαμε τον ηλικιωμένο εξαγριωθήκαμε. Υπήρξαν κι αυτοί που εξαγριώθηκαν με τον ηλικιωμένο βέβαια που παρέβαινε τον κανονισμό (παντού υπάρχουν τέτοιοι) και τους καθυστερούσε στις δουλειές τους, υπήρξαν οι αδιάφοροι που αν και ενοχλημένοι περίμεναν υπομονετικά ή αποβιβάστηκαν και συνέχισαν με τα πόδια αλλά και εκείνοι που του έλεγαν ότι αφού βλέπει ότι ο οδηγός δεν παίρνει από λόγια, θα ήταν καλύτερα να κατέβει και να πάρει το επόμενο λεωφορείο γιατί δεν είναι σωστό να τους κρατάει όλους εκεί.

Μέσα σε όλο το χαμό, ο οδηγός αφού έβλεπε ότι δεν πρόκειται να βγάλει άκρη και αφού είχε τους νόμους με το μέρος του, κάλεσε την αστυνομία. Η αστυνομικοί – 3 μοτοσυκλετιστές – έφτασαν πολύ γρήγορα, μίλησαν στην αρχή με τον οδηγό και 2 απ’ αυτούς μπήκαν απ’ τη μεσαία πόρτα για να δουν τον ηλικιωμένο. Εκείνος μόλις τους είδε έκανε να σηκωθεί απ’ τη θέση του αλλά ο ένας αστυνομικός του είπε “Καθίστε κύριε, μη σηκώνεστε”. Βγήκαν από τη μεσαία πόρτα και πήγαν μπροστά στον οδηγό που του είπαν “- Και τι θέλεις να κάνουμε; να κατεβάσουμε από το λεωφορείο έναν άνθρωπο 90 ετών; – Μα ο κανονισμός λέει ότι απαγορεύεται το καροτσάκι, λέει ο οδηγός – Ε δεν έχεις μια μπαγκαζιέρα – Όχι απάντησε ο οδηγός”. Τότε ο αστυνομικός, σκέφτηκε τη λύση, να τοποθετήσουν το καρότσι, για όσο διαρκεί η διαδρομή, δίπλα στον οδηγό, έτσι δε θα κινδύνευε και θα μπορούσε το λεωφορείο να συνεχίσει την πορεία του. Βέβαια αυτή η λύση είχε ακουστεί και πριν από κάποιον επιβάτη αλλά τότε δεν είχε φανεί και τόσο καλή ιδέα στον οδηγό.

Ο οδηγός ταπεινωμένος και γεμάτος νεύρα που δεν έγινε αυτό που έλεγε αυτός, το “σωστό” δηλαδή, έκλεισε τις πόρτες και συνέχισε τη διαδρομή ψέλνοντας τον ηλικιωμένο μέχρι το τέρμα, παρόλο που εκείνος κατέβηκε στον Ευαγγελισμό ζητώντας απ’ όλους τους επιβάτες συγνώμη. Μετά, έλεγε ο οδηγός, θα ανέβει ο γέρος με το καρότσι γεμάτο και ότι τέτοια κάνουμε και δε δουλεύει τίποτα σωστά σ’ αυτή τη χώρα και λοιπές ανοησίες. Το μόνο που δε μας είπε όμως είναι τον εναλλακτικό τρόπο μετακίνησης των ηλικιωμένων που πρέπει να μεταφέρουν κάτι. Αναρωτιέμαι, αν αυτός ήταν ο δικός του πατέρας θα ανεχόταν να του συμπεριφερθεί με αυτόν τον τρόπο ο οποιοσδήποτε; Αναρωτιέμαι επίσης, οι επιβάτες που πήραν το μέρος του οδηγού δεν είχαν ποτέ κάποιον ηλικιωμένο άνθρωπο στη ζωή τους ή κάποιον που δε μπορεί να κινηθεί με ευκολία; Αλλά ξέχασα, όλοι είχαν κάποια βιαστική δουλειά, πιο σημαντική απ’ οτιδήποτε άλλο.

Tweets από το περιστατικό:

Ευχαριστώ το Athens Transport για το ποστ του το οποίο απαντάει στο αν είχε δίκιο ο οδηγός.

Μερικά πράγματα είναι υπεράνω θεματικής, έτσι αποφάσισα να ανεβάσω αυτό το ποστ εδώ, παρόλο που δεν έχει καμία σχέση με τεχνολογία, ΙΤ κλπ. 


Αξίωμα IX – Διαπραγματεύσεις

Δε διαπραγματευόμαστε ποτέ κάτι που ζητάει κάποια/ος user πάνω από 15″.

Ιδανικός χρόνος διαπραγμάτευσης όσο διαρκεί ένα “Όχι”.


Όσκαρ ασχετοσύνης

User: – Πάνο, μάλλον το iPhone μου έχει κάποιο πρόβλημα. Έχω τραβήξει πάρα πολλές φωτογραφίες αλλά δε μπορώ να τις βρω πουθενά.
IT guy: – Δεν υπάρχουν φωτογραφίες στο τηλέφωνο. Για δείξ’ τε μου τι κάνετε;
User: – Να, ανοίγω την κάμερα και μόλις θέλω να τραβήξω μια φωτογραφία, πατάω αυτό:

iPhone Home Button


#IT_stories από το twitter archive

 

 

 

 

 

 

 

 


Μερικές φορές οι users με κάνουν πολύ ευτυχισμένο

Μόλις με πήρε χρήστης, ο οποίος βοήθησε όλα αυτά τα χρόνια αυτό το blog να γίνει διάσημο, να με ρωτήσει άλλη μια βλακεία και να μου ανακοινώσει ότι δε θα με ταλαιπωρήσει ξανά γιατί παραιτήθηκε.

Μου ήρθε ξαφνικό και δεν κατάφερα να κρύψω τη χαρά μου.

images-youpi-img

ΥΓ: Να σημειώσω πως παραιτήθηκε για μια καλύτερη ζωή αλλιώς δε θα μπορούσα να χαρώ. Δεν είμαι τόσο γαϊδούρι.