Αυτό το κάτι

Μπαίνουν δυο γυναίκες συνάδελφοι σ’ ένα μαγαζί κινητής τηλεφωνίας με πάρα πολλά προϊόντα Apple.

– Τί θέλεις να κάνεις εσύ εδώ;

– Να πληρώσω κάτι που έχω παραγγείλει και να το πάρω.

– Καλά. Να σε ρωτήσω, τα “mac book” μέσα τους, έχουν όλα τα βιβλία;

– Δεν εννοεί αυτό, θα σου εξηγήσω άλλη ώρα.

– Καλά, εγώ σε περιμένω εκεί που είναι τα μπλοκ.

– Δεν είναι μπλοκ, θήκες για iPad είναι.

– Δηλαδή εγώ δε μπορώ να πάρω μία και να βάλω μέσα κάτι άλλο;

– Όχι.


Θα το ‘δειξε χτες βράδυ.

Τρώω τις φακές μου. Πλησιάζει το αφεντικό.

– Να σου πω, νεαρά, εσύ που ξέρεις από αυτά. Θέλω να μου πεις πώς να κατεβάσω στον υπολογιστή του σπιτιού τη σειρά το Borgen, το επεισόδιο της προηγούμενης Πέμπτης.

– Δεν είναι εύκολο να μάθετε να κατεβάζετε και για ένα επεισόδιο δεν αξίζει να ταλαιπωρηθείτε, θα σας το κατεβάσω εγώ εδώ στο γραφείο.

– Και πώς θα το πάω στο σπίτι;

– Με ένα στικάκι.

(Γουρλώνει τα μάτια, ισχυρή η σημειολογία του “στικακίου”)

– Εεεε…

– Θα σας το γράψω και σε dvd.

– Και πώς θα το δω;

– Από το dvd.

– A. Θέλω όμως και υπότιτλους.

(Μετά από 10 λεπτά)

– Και να σου πω, το βρήκες;

– Ναι.

– Το βρήκες στη Δανία;

– Όχι.

– Γιατί, αφού δανέζικη σειρά είναι.

– Ναι, αλλά έχει παιχτεί παντού.

– Α και τελικά πού το βρήκες;

(Κοιτάζω τους seeders)

– Στην Αμερική το έχει κάποιος.

– Αυτοί είναι και έξι ώρες πίσω, θα το ‘δειξε χτες βράδυ, γι’ αυτό το βρήκες εκεί.

 


Πώς τον λένε στην πιάτσα

Χτυπάει εσωτερική γραμμή, είναι το αφεντικό. Σηκώνω το ακουστικό.

– Ναι.

– Έλα, παιδί μου, πώς λένε αυτόν που δημοσιεύει σε μια ιστοσελίδα;

– Το διαχειριστή λέτε;

– Όχι, παιδί μου, αλλιώς τον λένε.

– Μήπως το είδατε στα αγγλικά; Administrator;

– Όχι παιδί μου, πώς τον λένε στην πιάτσα αυτόν;

– …

– Α, μπλόγκερ, παιδί μου, αυτό ήθελα.

Μου το κλείνει στη μούρη.


Θα σε πετάξω έξω.

Μπαίνει στο γραφείο μου ένα από τα αφεντικά, μουρμουρίζοντας, επειδή κάποιος συνάδελφος χρησιμοποιεί τους κωδικούς του για να ψάξει στοιχεία στη database “NOMOS”.

– Κάποιος με πετάει έξω από τη “NOMOS”. Μήπως είσαι εσύ;

– Όχι.

– Ναι, αλλά αυτό που κοιτάς στο κομπιούτερ είναι νόμος.

– Είναι νόμος, αλλά δεν το βλέπω από τη “NOMOS”.

– Από πού τον βλέπεις;

– Από το google.

– Α, μπορώ κι εγώ να βρω νόμους στο google;

– Ε, ναι.

– Ναι, αλλά αν μπω στο google κι εγώ, μήπως σε πετάξω έξω από αυτό;


Καλοκαιρινή στιχομυθία.

Ντριν.

– Ναι.

– Εσύ έχεις ίντερνετ;

– Ναι.

– Εγώ όχι, τί να κ…

– Πήγαινε στον υπολογιστή της Ελευθερίας.

Τουτ, τουτ, τουτ, τουτ.


Ψάχνοντας το θησαυρό (θησαυρός = ΦΕΚ)

Παίρνει τηλέφωνο το ένα από τα αφεντικά μου.

– Έλα, να σου πω, πώς βρίσκουμε ένα ΦΕΚ;

– Πάμε στο σάιτ του Εθνικού Τυπογραφείου.

(σημείωση: είναι κάτι που κάνουμε στη δουλειά περί τις 250 φορές τη μέρα, κάθε μέρα).

– Α, να σου πω, τώρα εγώ είμαι μπροστά στη συμβολαιογράφο, να μπω δηλαδή

ντάμπουλουγιου, ντάμπουλουγιου, ντάμπουλουγιου, έψιλον, ταφ, τελεία τζι αρ, ε;

(στο μεταξύ η συμβολαιογράφος πρέπει να ‘χει πέσει τ’ ανάσκελα από τις ΙΤ γνώσεις του)

– Ναι, μπείτε, αφού το έχουμε ξανακάνει τόσες φορές.

– Ωραία, μπήκα, πού πάω;

– Εκεί που λέει “Αναζητήσεις, αριστερά”.

– Τί να πατήσω τώρα εδώ;

– Το τεύχος του ΦΕΚ πρώτα, τί είναι Α, Β, Γ;

– Ωραία, πατάω το Β.

– Τί νούμερο;

– Το 856.

– Πάτε από κάτω και γράφετε στα κουτάκια: από 856 έως 856.

(δε μου το σχολίασε, δεν ξέρω πώς γκένεν αυτό).

– Ωραία. Τώρα τί πατάω, καθαρισμός φόρμας;

(είναι η πρώτη επιλογή ακριβώς από κάτω)

– ΟΟΟΧΙΙΙΙ!!! Πατάτε το δίπλα, “αναζήτηση”.

– Το πάτησα. Αλλά δε μου το βγάζει το κείμενο, έχει ένα πράμα που είναι κόκκινο κουτάκι και κάτι γράφει.

– PDF?

– Εεεε, ναι.

– Πατήστε το.

(εμφανίζεται το ΦΕΚ)

– Είσαι όμως, τσακάλι, ρε παιδί μου!

(genuine ενθουσιασμός).

Η συμβολαιογράφος πρέπει να τον ζήτησε σε γάμο. Τουλάχιστον.


Δε λειτουργεί το email του Δήμου.

Τρίτη, 8:15 πρωινή. Χτυπάει το κινητό μου. Νέα κοπέλα, υπάλληλος νομικής υπηρεσίας Δήμου (μεγάλου Δήμου, μηχανογραφημένου) χρειάζεται κάποια στοιχεία, που της έχω στείλει από την προηγούμενη στο email της νομικής υπηρεσίας.

– Ναι, καλημέρα σας, τί κάνετε, συγγνώμη που ενοχλώ, αλλά έχουμε ένα πρόβλημα και δεν παίρνουμε τα email του Δήμου.

– Κανένα θέμα, προσωπική διεύθυνση έχετε, έτσι;

– Τί εννοείτε;

– Προσωπικό email, gmail, yahoo, κάτι που για να δείτε τί σας στέλνω, δε χρειάζεται ν’ ανοίξετε το Outlook στον υπολογιστή του Δήμου.

– Ναι, έχω.

– Ωραία, στείλτε μου ένα email από το λογαριασμό σας στο δικό μου, να σας προωθήσω τα στοιχεία.

– Εντάξει.

 

Περνάνε 2′, χτυπάει ξανά το τηλέφωνο.

– Ναι, γειά σας και πάλι, πήγα να σας στείλω ένα email με χαμογελάκι για καλημέρα (εννοούσε emoticon), αλλά μου έλεγε ότι μπορεί να μη σας εμφανίζονται εικόνες (wtf?) κι έτσι σας έστειλα ένα κενό email με εικόνες.

 

Οι “εικόνες” που μου έστειλε ήταν attachment ppp με νυχτερινές φωτογραφίες από ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και χαρούμενο τραγουδάκι – χαλί.