Wind και μη χειρότερα (σεντόνι)

Κάτι μου έλεγε πως δεν έπρεπε να κλείσω το blog και να που είχα δίκιο.

Έρχεται λοιπόν μια μέρα που βλέπεις τους λογαριασμούς και αποφασίζεις πως πρέπει να κάνεις κάτι για να μειώσεις λίγο ή πολύ τα έξοδα. Μεταξύ άλλων λοιπόν, αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι και για την τηλεφωνία και το internet στο σπίτι γιατί ο ΟΤΕ ήταν αρκετά τσουχτερός, άσε που μας θεωρούσε δεδομένους γιατί δε μας είχε πάρει ποτέ να μας κάνει μια προσφορά όπως κάνουν όλοι οι υπόλοιποι πάροχοι.

Μετά από έρευνα αγοράς καταλήξαμε ότι μας συμφέρει μια προσφορά που είχε η Wind εκείνο τον καιρό και ξεκινήσαμε τις διαδικασίες για τη φορητότητα. Αυτό ήταν κάτι που ενόχλησε τον ΟΤΕ και άρχισε να παίρνει 2 και 3 φορές τη μέρα τηλέφωνο με προσφορές και παρακάλια. Όμως αφενός οι προσφορές ήταν μακρυά από αυτή της Wind και αφετέρου θεωρήσαμε πως είναι απαράδεκτο το γεγονός ότι θυμήθηκαν τώρα που φεύγουμε να μας κάνουν μια προσφορά ενώ τόσα χρόνια δε μας έδιναν σημασία. Η απάντησή τους ήταν κάτι μασημένα μα-μου-σου-του.

Ολοκληρώνουμε λοιπόν τα διαδικαστικά της φορητότητας, λαμβάνουμε το sms από τη wind για το πότε θα γίνει η ενεργοποίηση και περιμένουμε. Φτάνει η μέρα της ενεργοποίησης αλλά τίποτα. Περνάει μια, τίποτα. Περνάνε 3-4 τίποτα. Καλούμε και μας λένε ότι κάποιο τεχνικό πρόβλημα υπάρχει με τον ΟΤΕ και πρέπει να τον καλέσουμε και να του ζητήσουμε να το λύσει. Πρέπει να καλέσουμε εμείς, ναι έτσι μας είπαν, άσε που δεν μπήκαν καν στον κόπο να μας ενημερώσουν για την καθυστέρηση αλλά περίμεναν τηλεφώνημα από μας. Καλούμε τον ΟΤΕ ο οποίος μας είπε πως από μέρους τους έχουν γίνει όλα αλλά η συγκεκριμένη αλλαγή πρέπει να ζητηθεί από τη Wind. Καλούμε τη Wind και μας λέει πως τελικά, έτσι είναι και θα το αναλάβουν και θα μας στείλουν νέο μήνυμα για την ενεργοποίηση της σύνδεσης. Είχαμε γίνει ήδη το μπαλάκι των παρόχων.

Πραγματικά, την επόμενη μέρα ή τη μεθεπόμενη μας στέλνουν νέο sms με τη νέα ημερομηνία ενεργοποίησης. Όμως σιγά μην ήταν τόσο απλό, σιγά μην τελείωνε εκεί η περιπέτεια. Το τηλέφωνο αφού έγινε η αλλαγή του παρόχου δούλευε μια χαρά αλλά από internet, τίποτα. Καλούμε στην τεχνική εξυπηρέτηση – στην οποία για να καταλήξεις να μιλάς με κάποιον πρέπει να έχει τεράστια αποθέματα υπομονής και ελεύθερου χρόνου – και όταν μετά από 1+ ώρα αναμονής καταφέραμε να μιλήσουμε με κάποιον και τελικά κατάλαβαν ότι δεν είναι κάποιο θέμα που λύνεται από το τηλέφωνο ανοίξανε μια βλάβη και με sms (τα sms αυτά για να είμαι δίκαιος δουλεύουν τέλεια) μας ενημέρωσαν πως το κοιτάνε. Φυσικά αν και πάλι δεν τους ενοχλήσεις σε ξεχνάνε. Χρειάζονται την πίεση, τη γουστάρουν.

To make a long story short που λέμε, γιατί έχουμε και δουλειές και γιατί αρκετή ζωή χάσαμε μ’αυτούς, μετά από αλλεπάλληλες καθυστερήσεις, επισκέψεις τεχνικών οι οποίοι ο ένας κατηγορούσε τον “αντίπαλο” πάροχο αλλά τελικά το δικό μας πρόβλημα παρέμενε, αποφάσισαν ότι είναι βλάβη στο κέντρο του ΟΤΕ και θα χρειαστεί παραπάνω μέρες για να λυθεί. Έχουμε περιμένει ήδη σχεδόν ένα μήνα στον οποίο φυσικά αν δεν είχαμε επιμείνει εμείς ακόμα θα ήμασταν στην αρχή αρχή της ιστορίας. Αξίζει να αναφέρω δε ότι για να καταφέρουμε να γίνει πάλι επίσκεψη τεχνικών του ΟΤΕ και της Wind βάλαμε deadline στην Wind πώς θα διακόπταμε άμεσα τη σύνδεση. Πράγμα που τελικά θα ζητήσουμε σήμερα μιας και όπως δείχνουν τα πράγματα δεν έχουν τη διάθεση να μας εξυπηρετήσουν.

Μια εξήγηση είναι ότι όλη αυτή η κατάσταση ξεκινάει από τον ΟΤΕ ο οποίος μάλλον θέλει στη χειρότερη να τιμωρήσει τον πελάτη που “προδίδει” την αγάπη που έχει αναπτυχθεί όλα αυτά τα χρόνια ή στην καλύτερη να καθυστερήσει τις διαδικασίες μπας και γλιτώσει τη φυγή του πελάτη, πράγμα που δυστυχώς κάποιες (μάλλον πολλές ώστε να έχει γίνει αυτό σύστημα) καταφέρνει. Από την άλλη η τσάτρα-πάτρα αντιμετώπιση των εναλλακτικών παρόχων είναι κάτι απαράδεκτο. Σου γίνονται τσιμπούρια τάζοντάς σου λαγούς με πετραχήλια για να σε αποκτήσουν αλλά μετά μην τον είδατε. Είναι να μη σε βάλουν στο χέρι. Και σε όλη αυτή τη διαδικασία αναρωτιέμαι (μη γελάσετε) πού βρίσκεται η ΕΕΤΤ· γιατί αφήνει αυτή την κατάσταση να διαιωνίζεται εις βάρος των καταναλωτών;

——

Και για να κλείσουμε το θέμα αφού μετά από 2 ακόμα επισκέψεις τεχνικών του ΟΤΕ και της Wind το θέμα επιτέλους (σχεδόν ένα μήνα μετά) λύθηκε, να πω πως για τη διακοπή συμβολαίου, που ζητήσαμε, μια γραμμής η οποία δεν είχε παίξει ποτέ, η Wind μας ζήτησε €160. Εκείνη τη στιγμή είναι που νιώθεις ότι σε έχουν βάλει στο χέρι· έχεις εγκλωβιστεί και πώς θα ξεμπλέξεις.

Και 2 συμβουλές:

1. Όταν έχετε βλάβη, για τις ημέρες που δεν έχετε ίντερνετ ή τηλέφωνο ή και τα 2 να ζητάτε πίστωση στον στο επόμενο λογαριασμό. Είναι τόσο απλό που δεν αξίζει να σας πιάνουν κορόιδα· και πιο δύσκολη να ήταν η διαδικασία πάλι δεν αξίζει να σας πιάνουν κορόιδα
2. Την αίτηση σύνδεσης να την κάνετε απευθείας στον πάροχο που τελικά επιλέξατε να κάνετε φορητότητα ή νέα σύνδεση και όχι στις ό,τι-να-ναι εταιρίες που σας καλούν εκ μέρους του με και-καλά προσφορές. Αυτό το λάθος κάναμε εμείς και η ΠΛΕΓΜΑ ΝΕΤ μας χρέωσε €25 μεταφορικά (τα μισά για να φέρουν τα χαρτιά στο σπίτι για υπογραφές και τα άλλα μισά για να φέρουν ένα tablet δώρο – που δεν έχουν παρεμπιπτόντως φέρει ακόμα) λες και μεταφέρουν κάτι από τη Βραζιλία. Φυσικά όλες αυτές οι εταιρίες λειτουργούν με την ανοχή των παρόχων

Καλή σας τύχη


Ρε συ, γιατί δεν έχω πληκτρολόγιο;

Είσαι νέος, πολύ νέος, και μόλις σου ανακοίνωσαν ότι τελικά πήρες τη θέση στη μηχανογράφηση της μεγάλης πολυεθνικής εταιρίας που ήθελες. Η χαρά σου δεν περιγράφεται. Κάθε μέρα, πηγαίνεις κεφάτος στη δουλειά και αυτά που έχεις να κάνεις είναι πολύ συγκεκριμένα και διασκεδαστικά για ένα geek σαν εσένα: υποστηρίζεις το δίκτυο, τους servers, τα “παιχνίδια” σου δηλαδή που είναι πανάκριβα και στην αιχμή της τεχνολογίας, υποστηρίζεις τους συναδέλφους users οι οποίοι απευθύνονται για βοήθεια σε σένα για το πιο χαζό ή το πιο σοβαρό θέμα τεχνολογίας που τους απασχολεί.

Ένα από τα προσόντα που πρέπει να έχει ο ΙΤ είναι να κάνει τους users του να τον εμπιστευτούν. Να νιώθουν τη σιγουριά πως αν κάτι πάει στραβά εκείνος θα τους βοηθήσει ώστε να μη χαθεί δουλειά ωρών από ένα πρόβλημα που θα προκύψει και ότι όλα θα δουλεύουν σωστά ώστε να είναι παραγωγικοί. Μπορεί να γίνει και φίλος με κάποιους από τους users αλλά και αυτό να μη συμβεί σίγουρα χτίζεται με τον καιρό μια σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ τους, κάτι που κάνει την επαγγελματική ζωή καλύτερη, πιο υγιή και πιο ανθρώπινη.

Έρχεται όμως μια μέρα, όχι και τόσο διασκεδαστική όπως τελικά αποδεικνύεται, που πηγαίνεις στο γραφείο και πριν προλάβεις να βγάλεις το μπουφάν σου, θα σου πούνε “κλείδωσε τον τάδε χρήστη έξω από το δίκτυο”, “πήγαινε και πάρε το πληκτρολόγιο από το μηχάνημα του Γιώργου γιατί έχει απολυθεί. Δεν του το έχουν ανακοινώσει ακόμα και υπάρχει κίνδυνος να κάνει καμιά ζημιά, να σβήσει τα αρχεία του” ή αν ο χρήστης είναι τυχερός “συνόδευσε τη Μαρία στο γραφείο της γιατί απολύθηκε και θέλει να πάρει τα προσωπικά αρχεία που έχει στο pc της, και πρόσεχε ότι δε θα πάρει και τίποτα άλλο” (ευτυχώς το HR της εταιρία που συνοδεύει κι αυτό φροντίζει ώστε απολυμένος να μην κλέψει καμιά γομολάστιχα ή κανένα post-it). Ναι. Όσο απίστευτο κι αν ακούγεται υπάρχουν περιπτώσεις που δεν έχουν επιτρέψει σε απολυμένους να πάρουν ούτε καν τα προσωπικά τους αρχεία, τη φωτογραφία της φίλης του ή της κόρης του που έχει σαν background στο desktop του, για να νιώσει λίγο πιο οικείο το περιβάλλον που περνάει τόσες ώρες της ημέρας. Αφού αυτά βρίσκονται στο pc της εταιρίας είναι και περιουσία της εταιρίας. Κατάλαβες.

Έτσι η σχέση η οποία δημιουργήθηκε που εκτός από επαγγελματική είναι και ανθρώπινη, προσωπική, πάει στο διάολο. Ο ΙΤ που ο χρήστης εμπιστευόταν όλον αυτό τον καιρό είναι τώρα ο τύπος που πάει και του παίρνει το πληκτρολόγιο και μόλις αυτός τον πάρει τηλέφωνο να τον ρωτήσει τι έχει συμβεί εκείνος κάνει την πάπια γιατί έχει και ο ίδιος τρομοκρατηθεί ή απλώς δεν ενδιαφέρεται. Είναι τελικά το τσιράκι της διεύθυνσης η οποία μέχρι χθες εμπιστεύονταν τον υπάλληλό της και σήμερα ξαφνικά τον αντιμετωπίζει σαν αυτόν που θα κάνει ζημιά για να την εκδικηθεί και χρησιμοποιεί τον ΙΤ σα μπάτσο. Λες και ο απολυμένος δεν έχει άλλα προβλήματα εκείνη τη στιγμή.

Την επόμενη μέρα και κάθε μέρα πια ο ΙΤ πάει χωρίς κέφι στη δουλειά γιατί ανακάλυψε ότι υπάρχουν και “καθήκοντα” που δεν αναφέρονται στο job description της θέσης που ανέλαβε. Κάθε πρωί – ειδικά σε καιρούς σαν αυτούς που ζούμε σήμερα – ξυπνάει με το άγχος να μη βρεθεί πάλι σε αυτή την ντροπιαστική θέση. Γιατί στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καμία αρκετά καλή δικαιολογία για το ότι ανέχεται να τον χρησιμοποιούν μ’ αυτό τον τρόπο.

Αφορμή γι’ αυτό το ποστ είναι πρόσφατη εμπειρία μου, με απολυμένο συνάδελφο που νόμιζε ότι τον είχα κλειδώσει ενώ απλώς είχε ξεχάσει το password του και ο οποίος μόνος του μου ζήτησε να τον συνοδεύσω στο γραφείο του για να πάρει κάποια προσωπικά του αρχεία από το pc και εμένα εκείνη τη στιγμή ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί μαζί με όλους όσους έχουν βοηθήσει ώστε να θεωρείται και αυτός ο ρόλος του ΙΤ, φυσιολογικός.


ανεστης: Apple: Η πλουσιότερη εταιρία στον κόσμο προσφέρει το χειρότερο after-sales service στην Ελλάδα.

Αναδημοσιεύω πιο κάτω την απίστευτη περιπέτεια του φίλου μου Νίκου με την Apple.


CCTV στον εργασιακό χώρο; Δύσκολο

Από ΑΡΧΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ:

 

Ευχαριστώ το φίλο μου Γιάννη για το υλικό


Αγαπητοί γονείς

Ποιος άνω των 25-30 δε θυμάται την κλασσική φωτογραφία μαιευτηρίου ενός φασκιωμένου νεογέννητου, να περιφέρεται με γέλια και χαρές ανάμεσα σε φίλους και συγγενείς; Εκείνη τη φωτογραφία που κάποια νοσοκόμα είχε τραβήξει βαριεστημένα από μια και μοναδική γωνία όπως όπως; Για να μην πούμε και για την ανυπομονησία να εμφανιστούν οι φωτογραφίες από την οικογενειακή φωτογραφική μηχανή, εκείνη με το φιλμ και να μοιραστούν στις θείες, στις γιαγιάδες, στους παππούδες, οι οποίοι με τη σειρά τους αφού τις έδειχναν με καμάρι παντού, την καλύτερη την έβαζαν σε μια ωραία κορνίζα και την τοποθετούσαν σε περίοπτη θέση στο καθιστικό, στη θέση εκείνη που δεν υπήρχε περίπτωση να μην την προσέξει κάποιος. Κι αν δεν την πρόσεχε θα του την έδειχνε με το ζόρι.

Μετά ήρθαν στη ζωή μας τα κινητά και οι ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές. Άμεσο αποτέλεσμα, εκατοντάδες φωτογραφίες τραβηγμένες κατά ριπάς και κατά βούληση από τις πρώτες κιόλας ώρες του μωρού. Να γεμίζουν οι φάκελοι στα computer του σπιτιού, της δουλειάς, τα digital frames να τις προβάλουν σε τυχαία σειρά 24/7, να γίνονται wallpaper την επόμενη κιόλας ημέρα σε όλες τις συσκευές που διέθεταν οθόνη και τα mail να φεύγουν με δεκάδες φωτογραφίες σε φίλους, γνωστούς και συγγενείς. Οι γιαγιάδες και οι παππούδες επέμεναν στις κορνίζες τους.

Σήμερα τα έχουμε όλα. Κάμερες με πολλά megapixels, κινητά με τεράστιες χωρητικότητες, retina displays. Έχουμε και τα social media. Το facebook, το twitter, το flickr κα. Με το που γεννιέται το παιδί ενός φίλου είτε ζει στην άλλη άκρη της γης είτε στο διπλανό διαμέρισμα θα ανεβάσει τις καλύτερες φωτογραφίες με το πάτημα ενός κουμπιού στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Οι φίλοι θα τις δουν, θα χαρούν, θα συγκινηθούν, θα τον συγχαρούν, θα σχολιάσουν και με τη σειρά τους θα τις μοιράσουν κι αυτοί σε εκατοντάδες φίλους. Σχετικούς ή άσχετους. Οι παππούδες και η γιαγιάδες πια, αν είναι τυχεροί μπορεί να αποκτήσουν μια κακοτυπωμένη σε Α4 (plain paper) φωτογραφία. Για κορνίζα ούτε λόγος.

Η πιο κρίσιμη διαφορά των τριών παραπάνω χρονικών περιόδων δεν άλλη από το μέγεθος της έκθεσης των μωρών αλλά και γενικότερα των ανηλίκων. Σήμερα, λόγω των social media,  τα παιδιά είναι υπερεκτεθιμένα από τα πρώτα κιόλας λεπτά της ζωής τους. Όλοι έχουμε σχολιάσει φωτογραφίες των παιδιών των φίλων μας. Συμμετέχουμε αυθόρμητα στη χαρά των δικών μας ανθρώπων. Φυσικό και ανθρώπινο.

Σ’ αυτό το σημείο όμως πρέπει να χαλάσω το party για να αναφέρω το πόσο επικίνδυνο είναι αυτό. Όχι για να μην τα ματιάσουν αλλά για να περιοριοριστεί ο κίνδυνος κάποιος να χρησιμοποιήσει τη φωτογραφία του παιδιού σας με όποιον τρόπο επιθυμεί. Όλοι καταλαβαίνουμε νομίζω πόσοι τρόποι υπάρχουν. Δεν είναι ευχάριστοι να αναφερθούν. Δυστυχώς οι φωτογραφίες δεν είναι ασφαλείς. Ακόμα και να μη μπορεί κάποιος να τις αντιγράψει ή κατεβάσει (που πάντα μπορεί) μπορεί πολύ εύκολα με ένα print screen να τις αποκτήσει και να κάνει ό,τι θέλει.

Έτσι από δω και μπρος σκέφτηκα να μην ενθαρρύνω με likes και comments τέτοιου είδους φωτογραφίες. Θα προτιμήσω να δείχνω τη χαρά μου με ένα τηλεφώνημα ή με μια επίσκεψη. Εκτός των άλλων ερχόμαστε και πιο κοντά με τους νέους και super busy γονείς. Πού ξέρεις, μπορεί να μάθουμε να αλλάζουμε και καμιά πάνα.

Συμπαθάτε με
Να σας ζήσουν


Η google λέει, ότι προσπάθησαν να χακέψουν το gmail μου. Κάποιος user μου μάλλον.


το service

(User) – Βαγγ το λαπτοπ δε λειτουργει

(Βαγγ) – (… στο γραφειο του θυτη) Πώς εγινε αυτό?? (προφανεστατο χτυπημα απερκατ μαλλον στην οθονη ημικατεστραμενη)

(User) –  Δεν ξερω…

(Βαγγ) – Καλά θα δω πώς θα γινει…

Φυσικά και σε τετοιες φασεις πληρωνεις αλλά γιατί να μην πεις σε εμενα τί επαιξε?Δηλαδή τί? θα σε αρχισω στα μπινελικια,χαστουκια,τι?